آیناز & آیلین

 

از بیم و امید عشق رنجورم آرامش جاودانه می خواهم بر حسرت دل دگر نیفزایم آسایش بیكرانه می خواهم پا برچ   سر دل نهاده می گویم بگذاشتن از آن ستیزه جو خوشتر یك بوسه ز جام زهر بگرفتن از بوسه آتشین خوشتر   پنداشت اگر شبی به سرمستی در بستر عشق او سحر كردم شبهای دگر كه رفته از عمرم در دامن دیگران به   سر كردم دیگر نكنم ز روی نادانی قربانی عشق او غرورم را شاید كه چو بگذرم از او یابم آن گمشده شادی و   سرورم را آنكس كه مرا نشاط و مستی داد آنكس كه مرا امید و شادی بود هر جا كه نشست بی تامل گفت او   یك زن ساده لوح عادی بود می سوزم از این دو رویی و نیرنگ یكرنگی كودكانه می خواهم ای مرگ از آن لبان   خاموشت یك بوسه جاودانه می خواهم رو پیش زنی ببر غرورت را كو عشق ترا به هیچ نشمارد آن پیكر داغ و   دردمندت را با مهر به روی سینه نفشارد عشقی كه ترا نثار ره كردم در سینه دیگری نخواهی یافت زان بوسه كه   بر لبانت افشاندم سوزنده تر آذری نخواهی یافت در جستجوی تو و نگاه تو دیگر ندود نگاه بی تابم اندیشه آن دو   چشم رویایی هرگز نبرد ز دیدگان خوابم دیگر به هوای لحظه ای دیدار دنبال تو در بدر نمیگردم دنبال تو ای امید بی    حاصل دیوانه و بی خبر نمی گردم در ظلمت آن اطاقك خاموش بیچاره و منتظر نمی مانم هر لحظه نظر به در نمی    دوزم وان آه نهان به لب نمیرانم ای زن كه دلی پر از صفا داری از مرد وفا مجو مجو هرگز او معنی عشق را نمی   داند راز دل خود به او مگو هرگز     عشق یعنی رازقی٬ یعنی نسیم عشق یعنی مست گشتن از شمیم عشق یعنی آفتاب بی غروب عشق یعنی آسمان٬ یعنی فروغ عشق یعنی آرزو٬ یعنی امید عشق یعنی روشنی٬ یعنی سپید عشق یعنی غوطه خوردن بین  دو موج عشق یعنی رد شدن از مرز اوج عشق یعنی از سپیده تا سحر عشق یعنی پا نهادن در خطر عشق یعنی لحظه لحظه دیدار یار عشق یعنی دست در دستِ نگار عشق یعنی عقل شد مدهوش تو عشق یعنی لحظه لحظه بی قرار عشق یعنی صبر٬ یعنی انتظار عشق یعنی اشتیاق و انتظار عشق یعنی دلهوره٬ یعنی شتاب  عشق یعنی اشک٬ یعنی عاطفه عشق یعنی یادگاری٬ خاطره عشق یعنی لایق مریم شدن عشق یعنی با خدا  همدم شدن عشق یعنی جام لبریز از شراب عشق یعنی خواستن له له زدن عشق یعنی خواستن پر پر زدن عشق یعنی سال های عمر سخت عشق یعنی زهر شیرین٬ بخت تلخ عشق یعنی با خدایا ساختن عشق یعنی  چون همیشه باختن     موخته ام كه: عشق مركب حركت است نه مقصد حركت نه زمان . . آموخته ام كه: این عشق است كه زخمها را  شفا می دهد. آموخته ام كه : بهترین كلاس درس دنیا كلاسی است كه زیر پای خلاق ترین فرد‌‌( خالق یكتا) است. آموخته ام كه: مهم بودن خوب است.ولی خوب خوب بودن از ان مهمتر . آموخته ام كه: تنها اتفا قا ت كوچك  زندگی است كه زندگی را تماشایی می كند. . آموخته ام كه: خداوند متعال همه چیز را در یك روز نیافرید پس چطورمی شود كه من همه چیز را در یك روز بدست اورم . . آموخته ام كه: چشم پوشی از حقایق انها را تغییر نمی دهد. . آموخته ام كه: در جست و جوی محبت و خوشبختی زمانی برای تلف كردن وجود ندارد. . آموخته ام كه: اگر در ابتدا موفق نشدم با شیوه ای جدیدتر دوباره بكو شم. آموخته ام كه: موفقیت یك تعریف داردباور داشتن  موفقیت. ( آموخته ام كه : تنها كسی كه مرا شاد می كند.كه می گوید تو مرا شاد كردی . آموخته ام كه: گاهی مهر بان بودن .بسیار مهمتر از درست بودن است . آموخته ام كه: زندگی مثل طاقه پارچه است. هر چه به  انتهای ان نزدیكتر می شوی سریعتر می گذرد. آموخته ام كه: باید شكر گزار باشیم كه خدا هر انچه می طلبیم را  به ما نمی دهد . آموخته ام كه:هر چه زمان كمتری داشته باشیم كارهای بیشتری انجام میدهیم . آموخته ام كه:همیشه برای كسی كه به هیچ عنوان قادر به كمكش نیستم دعا كنم . آموخته ام كه: زندگی جدی است ولی ما نیاز به دوستی داریم كه لحظه ای با او از جدی بودن دور باشیم . آموخته ام كه:تنها چیزی یك شخص می  خواهد.فقط دستی است برای گرفتن دست او و قلبی برای فهمید نش . آموخته ام كه: لبخند ارزانترین راهی است كه می توان با ان نگاه را وسعت بخشید . آموخته ام كه: باد با چراغ خاموش كاری ندارد . آموخته ام كه: به  چیزی كه دل ندارد نباید دل بست . • آموخته ام كه: خوشبختی جستن ان است نه پیدا كردن

منو بی صدا نبین ‚ صد تا ترانه با منه تو دل هر نفسم صد تا غزل جون می کنه می خوام از عطر تن تو نفسی تازه

کنم به سکوت شب بگو موقع خود شکستنه پلکای سنگی من وا میشه رو به نور تو بازم آفتاب می گیرم تو سایه

ی حضور تو توی چاردیوار گریه تو رو فریاد می زنم پشت این پنجره ام منتظر عبور تو حرفای روشن تو حرف حساب

بود شاپرک چشمای عاشق من اون روزا خواب بود ‚ شاپرک آخرین فصل نفس ‚ فصل غروب بوسه ها فصل

همدستی شاخه و طناب بود ‚ شاپرک اگه فکر کنی رسیدی تا ابد نمی رسی اگه خوب نباشی به معنی بد نمی

 رسی می شی مرداب اگه این برکه رو دریا نکنی اگه رودخونه نشی به حرف سد نمی رسی رو به ایینه دعا کن

تا برم به آسمون کاری کن ابری نشه حال و هوای قصه مون من رو با خودت ببر آخر این فاصله ها اونجا که خسته

 میشه کبوتر نامه رسون حرفای روشن تو حرف حساب بود شاپرک چشمای عاشق من اون روزا خواب بود ‚

شاپرک آخرین فصل نفس ‚ فصل غروب بوسه ها فصل همدستی شاخه و طناب بود ‚ شاپرک

آن زیبایی را پرستش كن كه همه جا را فرا گرفته است. اما ما از آن ناآگاهیم. طلوع و غروب خورشید را پرستش

كن. ستارگان، ابرها، درختان و انسانها را پرستش كن، زیرا آنها همگی جلوه ای از خداوند هستند. نغمه ای از

پرستش شو. به همه جا با چشمان پرستش گر بنگر. دست از انتقاد بردار. منتقد بودن روش مطمئن چشم بستن

به روی تمام چیزهای مهم و بامعناست. آفریننده باش. منقد نباش! تو فقط در صورتی می توانی آفریننده باشی كه

 بدانی چگونه پرستش كنی. از پرستش،‌آفرینندگی برمی خیزد. وجودت را در آفرینش شركت می دهی. آنگاه كه

زیبایی و شكوه هستی را ببینی، دوست خواهی داشت آنرا زیباتر كنی. چنین است كه آفرینندگی متولد می

شود. آفرینندگی تلاشی است برای كمی زیباتر ساختن زندگی. كمی لبخند، ‌خنده، ‌شور و نشاط و عشق

بخشیدن به هستی. كمی بهتر كردن از آنچه هست. و پرستش راستین یعنی همین.

شایستگی هایت را باور کن.روحی در درون توست که قادر به لمس ستارگان است.نیرویی در درون توست که می

 تونه تو رو به هدف هات برسونه و رویاهات را به حقیقت برسونه.از سرزنش دیگران ،رقابت و تصمیم های نادرست

نترس.باید از هر تجربه درسی آموخت.به خود اطمینان داشته باش و با اطمینان پیش برو.با این باور که شایستگی

 خود را نشان دهی.تا وجودی یگانه باشی

از لبانم بشنو : زندگی رویا نیست. زندگی زیبایی ست. می توان ، بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی... می توان

در دل این مزرعه خشک و تهی، بذری ریخت... می توان ، از میان ،فاصله ها را بر داشت... دل من با دل تو ، هر

دو بیزار از این فاصله هاست ...

باز باران بی ترانه باز باران ,با تمام بی کسی های شبانه می خورد بر مرد تنها ,می چکد بر فرش خانه باز می اید

 صدای چک چک غم...باز ماتم من به پشت شیشه ی تنهایی افتاده نمی دانم...نمی فهمم کجای قطره های بی

 کسی زیباست؟؟؟؟ نمی فهمم, چرا مردم نمی فهمند که ان کودک که زیر ضربه شلاق باران سخت می لرزد

کجای ذلتش زیباست؟؟؟ نمی فهمم..کجای اشک یک بابا که سقفی از گل و اهن به زور چکمه های باران به روی

 همسر و پروانه های مرده اش ارام باریده کجایش بوی عشق وعاشقی دارد؟؟؟ نمی دانم..نمی دانم چرا مردم

نمی دانند که باران, عشق تنها نیست صدای ممتدش در امتداد رنج این دلهاست کجای مرگ ما زیباست...نمی

فهمم!!!!؟ یاد ارم, روز باران را یاد ارم مادرم در کنج باران مرد کودکی ده ساله بودم می دویدم زیر باران..از برای نان

 مادرم افتاد مادرم در کوچه های پست شهر ارام جان می داد فقط من بودم و باران و گل های خیابان بود نمی

 دانم کجای این لجن زیباست؟؟؟؟ بشنو از من, کودک من پیش چشمم, مرد فردا که باران هست زیبا از برای مردم

 زیبای بالادست و ان باران که عشق دارد ...فقط جاریست برای عاشقان مست و باران من و تو درد و غم دارد

بی تو مهتاب شبی باز از ان کوچه گذشتم همه شب چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم شوق دیدار تو لبریز    شد از جانم وجودم شدم ان عاشق دیوانه که بودم در نهان خانه ء جانم گل یاد تو درخشید باغ صد خاطره خندید    عطرصد خاطره پیچید یادم امد که شبی باهم از ان کوچه گذشتیم پر گشودم و در ان خلوت دلخواسته گشتیم   ساعتی بر لب ان جوی نشستیم تو همه راز جهان ریخته در چشمه سیاهت من همه محو تماشای نگاهت   اسمان صاف و شب ارام بخت خندان و زمان رام خوشهء ماه فرو ریخته در اب شاخه ها دست بر اورده به مهتاب   شب و صحرا و گل سنگ همه دل داده به اوازه شباهنگ یادم اید تو به من گفتی : ازین عشق حذر کن ! لحظه   ای چند بر این اب نظر کن اب ائینهء عشق گذران است تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است باش فردا که   دلت با دگران است تا فراموش کنی چندی ازین شهر سفر کن با تو گفتم : حذر از عشق ؟ ندانم سفر از پیش تو   ؟ هر گز نتوانم روز اول که دل من به تمنای تو پر زد چون کبوتر لب بام تو نشستم تو به من سنگ زدی من نرمیدم    نگسستم باز گفتم که : تو صیادی و من اهوی دشتم تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم حذر از عشق   ندانم سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم …! اشکی از شاخه فرو ریخت مرغ شب ناله ء تلخی زد و بگریخت اشک   در چشم تو لرزید ماه بز عشق تو خندید یادم امد که دگر از تو جوابی نشنیدم . پای در دامن اندوه کشیدم   نگسستم نرمیدم رفت در ظلمت غم ان شب و شب های دگر هم نگرفتی از عاشق ازرده خبر هم نکنی دیگر از ان    کوچه گذر هم بی تو اما به چه حالی من از ان کوچه گذشتم !       بهترین دوست اون دوستی كه بتونی باهاش روی یك سكو ساكت بنشینی و چیزی نگی و وقتی ازش دور میشی    حس كنی بهترین گفتگوی عمرت رو داشتی. ما واقعاً تا چیزی را از دست ندیم، قدرش را نمی‌دونیم، ولی در عین    حال تا وقتی كه چیزی رو دوباره بدست نیاریم، نمی‌دونیم چیزی را از دست دادیم. اینكه تمام عشقت رو به   كسی بدی، تضمینی بر این نیست كه اون هم همین كارو بكنه پس انتظار عشق متقابل نداشته باش، فقط منتظر    باش تا اینكه عشق آروم تو قلبش رشد كنه و اگه اینطور نشد، خوشحال باش كه توی دل تو رشد كرده. در یك   دقیقه میشه یك نفر رو خرد كرد، در یك ساعت میشه كسی را دوست داشت و در یك روز میشه عاشق شد   ولی یك عمر طول میكشه تا كسی رو فراموش كرد. دنبال نگاه‌ها نرو، چون میتونن گولت بزنن، دنبال دارایی نرو   چون كم‌كم افول می‌كنه دنبال كسی برو كه باعث بشه لبخند بزنی چون فقط با یك لبخند میشه یه روز تیره را   روشن كرد. كسی را پیدا كن كه تو را شاد كنه. دقایقی توی زندگی هستن كه دلت برای كسی اونقدر تنگ   میشه كه میخوای اونو را از رویات بیرون بكشی و توی دنیای واقعی بغلش كنی. رویایی رو ببین كه میخوای. جایی   برو كه دوست داری. چیزی باش كه میخوای باشی. چون فقط یك جون داری و یك شانس برای اینكه هر چی   دوست داری انجام بدی. آرزو می‌كنم به اندازه كافی شادی داشته باشی تا خوش باشی، به اندازه كافی   بكوشی تا قوی باشی، به اندازه كافی اندوه داشته باشی تا یك انسان باقی بمونی و به اندازه كافی امید تا   خوشحال بمونی. همیشه خودتو جای دیگران بگذار، اگر حس میكنی چیزی ناراحتت میكنه، احتمالاً دیگران را آزار   میده. شادترین افراد لزوماً بهترین چیزها رو ندارن، اونا فقط از اونچه تو راهشون هست بهترین استفاده رو میبرن.    شادی برای اونایی كه گریه می‌كنن و یا صدمه می‌بینن زنده است. برای اونایی كه دنبالش میگردن و اونایی كه   امتحانش كردن. چون فقط اینها هستن كه اهمیت دیگران رو تو زندگیشون میفهمن. عشق با یك لبخند شروع   میشه، با یك بوسه رشد میكنه و با یك اشك تموم میشه. روشنترین آینده همیشه روی گذشته فراموش شده،   شكل میگیره. نمیشه تا وقتی كه دردها و رنجها را دور نریختی، توی زندگی به درستی پیش بری. وقتی به دنیا   اومدی، تو تنها كسی بودی كه گریه می‌كردی و بقیه می‌خندیدن. سعی كن یه جوری زندگی كنی كه وقتی   رفتی، تنها تو بخندی و بقیه گریه كنن.

دیروز كه از پنجره خستگی هام امروز را می دیدم با خود عهد بستم كه فردا دیگر خسته نباشم، دیگر نگریم، دیگر   مهر نورزم و دیگر عاشق نباشم، دیگر به تكرار بیهوده خستگی اعتنائی نكنم، حتی وقتی با خود راه می رفتم، می   خندیدم و مستانه گام برمیداشتم با خود عهد بسته بودم كه به مادر بگویم « اینجا جای من نیست » جای من   آنجائیست كه در آن ریا هنوز ریشه ندوانده. اینجا اما ...... پستی ها آن قدر ریشه دوانده كه ریشه من و هزاران   مثل من را سوزانده. من آنجائی خواهم رفت كه بجز من همه مانند من باشند ، اینجا.. اما... یكی من است و   دیگران تماشاگر من

یك :دوستت دارم ، نه به خاطر شخصیت تو ، بلكه به خاطر شخصیتی كه من در هنگام بودن با تو پیدا می كنم.

دو :هیچ كس لیاقت اشك های تو را ندارد و كسی كه چنین ارزشی دارد باعث اشك ریختن تو نمی شود.    

سه :اگر كسی تو را آن گونه كه می خواهی دوست ندارد ، به این معنی نیست كه تو را با تمام وجودش دوست

ندارد.    

چهار :دوست واقعی كسی است كه دست های تو را بگیرد ولی قلب تو را لمس كند.

پنج :بدترین شكل دلتنگی برای كسی آن است كه د ر كنار او باشی و بدانی كه هرگز به او نخواهی رسید.

شش :هرگز لبخند را ترك نكن. حتی وقتی ناراحتی. چون هر كس ممكن است عاشق لبخند تو شود.    

هفت :تو ممكن است در تمام دنیا فقط یك نفر باشی ، ولی برای بعضی افراد تمام دنیا هستی.

هشت :هرگز وقتت را با كسی كه حاضر نیست وقتش را با تو بگذراند، نگذران.

نه :شاید خدا خواسته است كه ابتدا بسیاری افراد نامناسب را بشناسی و سپس شخص مناسب را . به این

ترتیب وقتی او را یافتی بهتر می توانی شكرگزار باشی.    

ده :به چیزی كه گذشت غم نخور ، به آن چه پس از آن آمد لبخند بزن.

یازده :همیشه افرادی هستند كه تو را می آزارند . با این حال همواره به دیگران اعتماد كن و فقط مواظب باش كه

به كسی كه تو را آزرده دوباره اعتماد نكنی.                                   

دوازده :خود را به فرد بهتری تبدیل كن و مطمئن باش كه خود را می شناسی قبل از آن كه شخص دیگری را

بشناسی و انتظار داشته باشی او تو را بشناسد.

سیزده :زیاده از حد خود را تحت فشار نگذار ، بهترین چیزها در زمانی اتفاق می افتد كه انتظارش را نداری.

دوست دارم که.....                                                                 

يه اتاقي باشه گرمه گرم ... روشنه روشن ... تو باشي، منم باشم ... کف اتاق سنگ باشه سنگ سفيد... تو

منو بغلم کني که نترسم ...که سردم نشه ...که نلرزم ... اينجوري که تو تکيه دادي به ديوار ... پاهاتم دراز          

کردي ... منم اومدم نشستم جلوت و بهت تکيه دادم ... با پاهات محکم منو گرفتي ... دو تا دستتم دورم حلقه

کردي ... بهت مي‌گم چشماتو مي‌بندي؟ ميگي آره! بعد چشماتو مي‌بندي ... بهت مي‌گم برام قصه مي‌گي تو

گوشم؟ مي‌گي آره! بعد شروع مي‌کني آروم آروم تو گوشم قصه گفتن ... يه عالمه قصة طولاني و بلند که هيچ

وقت تموم نمي‌شن ... مي‌دوني؟ مي‌خوام رگ بزنم ... رگ خودمو ... مچ دست چپمو ... يه حرکت سريع ... يه 

 ضربه عميق ... بلدي که؟ ولي تو که نمي‌دوني مي‌خوام رگمو بزنم ... تو چشماتو بستي ... نمي‌دوني من تيغ رو

 از جيبم در ميارم ... نمي‌بيني که سريع مي برم ... نمي‌بيني خون فواره مي‌زنه ... رو سنگاي سفيد ... نمي‌بيني

 که دستم مي‌سوزه و لبم رو گاز مي‌گيرم که نگم آااخ که چشماتو باز نکني و منو نبيني   ... تو داري قصه مي‌گي..

من شلوارک پامه ... دستمو مي‌ذارم رو زانوم ... خون مياد از دستم مي‌ريزه رو زانوم و از زانوم مي‌ريزه رو سنگا ...

 قشنگه مسير حرکتش! قشنگه رنگ قرمزش   ... حيف که چشمات بسته است و نمي‌توني ببيني ... تو بغلم

کردي ... مي‌بيني که سرد شدم ... محکمتر بغلم مي‌کني که گرم بشم ... مي‌بيني نامنظم نفس مي‌کشم ...

تو دلت ميگي آخي دوباره نفسش گرفت! مي‌بيني هر چي محکمتر بغلم مي‌کني سردتر ميشم ... مي‌بيني ديگه

نفس نمي‌کشم ... چشماتو باز مي‌کني مي‌بيني من مردم ... مي‌دوني؟  

من مي‌ترسيدم خودمو بکشم! از سرد شدن ... از تنهايي مردن ... از خون ديدن ... وقتي بغلم کردي ديگه

نترسيدم ... مردن خوب بود، آرومِ آروم ... گريه نکن ديگه! ... من که ديگه نيستم چشماتو بوس کنم بگم دلم

مي‌گيره‌ها ! بعدش تو همون جوري وسط گريه‌هات بخندي ... گريه نکن ديگه خب؟ دلم مي‌شکنه...   دلِ روح

نازکه ... نشکنش خب؟ 

پروردگارا!                                                                            

                                          
تنها معبودِ٬ عبدِ بی عبادتت ٬

اگر افکارِ بی فکرم و اغتشاش وجودم را ثبات وآرامشی

خوب می دانم!...

لحظه های دور از تو بودنم سایه نگاه تو بر سرم بود که نگذاشت ویرانه گردم ...

 
لحظه های غرق در گناه دست تو تکیه گاه بی ثباتی ام بود

بخشنده ترین وجودِ پر وجودِ٬ زندگی این بشر خاکی 

 تو ببخش!

این بنده ٬این بشر٬ آدمی٬ به هر اندازه که پر اوج و پرواز دارد نقطه ادراک عظمت تو را می یابد

فقط برای تو

               نمی خواستم گل رو ازش بگیرم

چون هنوز ازش مطمئن نبودم

از عشقش                           

از اینکه چقدر دوستم داره

اصلا دوستم داره یا...؟

                ولی

اون گل ها رو ازش گرفتم

وقتی از پیشش بر می گشتم

با خودم عهد بستم               

مثل چشمام ازشون نگه داری کنم

آخه هدیه یه عزیز بود

               ولی افسوس.......

خیلی زود من رو یادش رفت

گفت دیگه دوستم نداره

ولی دروغ گفت               

چون از اولم دوستم نداشت

داشت بازیم می داد

               قلبش سنگی بود

قبلا بهش گفته بودم

مواظب باش               

قلب من شیشه ایه

               ولی باور نکرد

فکر کرد قلب من هم از سنگ

قلبم رو برد بالا               

محکم انداخت زمین

خرد شد

دید هنوز ریز ریز نشده

               جفت پا پرید روش

و رفت

حالا من موندم و یه قلب ریز ریز               

نمی دونم چطوری جمعش کنم

               اصلا جمع می شه؟

اما من هنوز وفادارم

به عهدی که با خودم بستم               

هنوز یادگاریش رو دارم و

بیشتر از چش          مام ازشون نگه داری می کنم

با تمام وجودم (دوســــتــــــــت دارم)                  

وقتی که هیچ

     منهای هیچ                                                                    

          هيچ مي شود...

وقتي كه ضرب همه

در هيچ

هيچ ميشود                                                                                                                                           وقتي كه بخش هيچ

     بر هم          هيچ مي شود

شك مي كني!!

كه جمع همه

با هيچ                                                                                                     

هيچ مي شود ؟!...                  

کلاس عشق ما دفتر ندارد شراب عاشقی ساغر ندارد به تو گفتم که مجنون تو هستم هنوز آن بی

 وفا باور ندارد

به آسمان كه نگاه می كنم بی اختیار چشمانم روی ابر هابی تیره ثابت می ماندوخاكستری این

پهنه برافراشته غباری از اند.ه بر دلم میریزد درست مانند قطرات ریز بارانی كه بر بستر تشنه زمین

 فرو می ریزد وجریان میابدو به سوس آبی دریا ها رهسپار می گردند .دلم نیز همراه قطرات باران

 به سوی كتاب زندگی رهسپار می گردد و در فصلی كه مكرر خوانده ام و هرگز تكراری نشده

 است ارام می گیرد . فصلی از اغاز یك وابستگی...رویش شكوفه های عشق بر نهال جوان دلهای

 پاك و خالص...شكوفه ای كه با نگاهی مشتاق جوانه می زند ...از دریای محت سیراب می گردد و

 در سخت ترین امتحانات آبدیده می شود و در كتاب زندگی جاودانه می ماند و هر بار كه مرور می

شود تازه تر به چشم می آیدو چه كسی باور می كند كه روزهای خاكستری ماندنی است و

ابرهای تیره همیشگی و ان روز كه دست توانای عشق روز های تیره را به روشنی آفتاب پیوند

 میدهدفاصله ها طی می شود

..

دلها به هم گره می خورند و سكوت سنگین خانه را آوای چاچله های بی قرار می شكند و دنیایی

تازه به روی مشتاق عاشقان لبخند میزند....

نمی دانم آیا دست تقدیر مجال توقف به دلهای عاشق در ایستگاه دلدادگی می دهد یا نه؟

نمی دانم آیا گذر از خاكستری روز های سرد میسر خواهد بود؟

ولی میدانم هر كه از این جاده های شبگیر به سلامت عبور كند به خورشید سپیده صبح فردا

خواهد رسید

تا جهان باشد نخواهم در جهان هجران عشق

عاشقم بر عشق و هر گز نشكنم پیچان عشق

از دلهره تو دل بریدن حیف است......

حتی نفسی بی تو كشیدن، حیف است

زیبای من، آنگونه كه تو می خندی....

یك سینه برایت ندریدن حیف است.....

با هر تپشی دلم به من می گوید.....

بی عشق تو یك بار، تپیدن حیف است..

بی چیزم و عاشقم ولی ناز تو را....

با دادن جانم نخریدن حیف است.....

ای تازه ترین، بهار در خنده توست...

اما گلی از لب تو چیدن حیف است....

شیرینی لبهای تو را باید گفت.....

طعم دهن تو را چشیدن، حیف است...

در چشم تو آبروی دنیا جاری است...

یك قطره ز چشم تو چكیدن حیف است..

ذات تو بهشت است، بهشتی كه در آن..

یك شعله آتش آفریدن حیف است......

تصویر تو از جنس زلال دریاست....

بر صورت تو دست كشیدن حیف است...

من خسته نمی شوم ، هر چند به تو....

سخت است رسیدن، نرسیدن حیف است..

زندگی یعنی مسیری رو به آب ، زندگی یعنی نه بیداری نه خواب

زندگی یعنی سرای امتحان ، زندگی یعنی در آن عاشق بمان زندگی

یعنی کمی و کاستی ، زندگی یعنی دروغ و راستی زندگی یعنی صفا ،

مهر و وفا ، زندگی یعنی ستم ، جور و جفا زندگی یعنی سفر ، راهی

دراز ، زندگی یعنی جهانی رمز دار زندگی یعنی مهی در پشت ابر ،

زندگی یعنی بلا و درد و صبر زندگی یعنی دو روزی میهمان ، زندگی

یعنی فریب میزبان ...

تو می توانیم دوباره عاشق شویم قبل از اینکه باران از پیچ این کوچه

بگذرد . تن غربت زده جوانی ام از عشق تو گم شد و این نوشته زخمی

 بر دیوار دلم رنگ ترحم گرفت . من انتظار آبی ترین روز ها را می کشم

نباید در حسرت نبودن شهد شیرین زندگی ثانیه ها را به ساعت ها

 تبدیل کنم و بی ارزو خواب فرداها را ببینم . به اندازه همان ستاره

هایی که شب های خلوتم را نظاره گر بودند می خواهمت و سحر

گاهان همراه با طلوع خورشید از شوق تو بیدار می شوم و صدای

عاشق ترین شقایق ها را از پنجره اتاقم می شنوم .

 آیناز،آیلین

قلب مهربانت میکنم! اگر بدانم که مرا دوست داری و تنها آرزویت من

هستم تا آخرعمرم عاشقانه برایت میخوانم ترانه عشق را ! اگر بدانم که

 یک لحظه به من می اندیشی ،تمام لحظه هایم به این می اندیشم که

چگونه اینهمه عشق و محبت را به تو ابراز کنم ! اگر بدانم که به انتظار

من نشسته ای ، تو بگو تا آخر عمر به انتظارم بنشین ، من تا آخرین حد

 این انتظار منتظر آمدنت مینشینم! اگر بدانم که برایت ارزش دارم و همه

 زندگی ات هستم ، تا آخرین نفس به پای تو می نشینم و تا آخرین

نفس ، یک نفس فریاد میزنم دوستت دارم! اگر بدانی که چقدر دوستت

 دارم دلتنگی که سهل است دلت برای یک لحظه درکنارهم بودن پرپر

میزند! اگر بدانی که تنها آرزوی من تویی ، روزی صدها بار آرزو میکنی که

 به آرزویم برسم! اگر بدانی که همه لحظه های زندگی ام به تو می

اندیشم ، تک تک لحظه ها را می شماری و به عشق آن لحظه ها

زندگی میکنی اگر بدانی که برایم یک دنیا ارزش داری ، سفری به دور

دنیا میروی تا بفهمی چقدر برایم عزیزی اگر بدانی که میدانم ، بدون تو

میمیرم ، مرا اینگونه در حسرت عشقت نمیگذاری

منتظر لحظه ای هستم که دستانت را بگیرم در چشمانت خیره شوم                                       

دوستت دارم را بر لبانم جاری کنم منتظر لحظه ای هستم که در کنارت

بنشینم سر رو شونه هایت بگذارم....از عشق تو.....از داشتن تو...اشک

 شوق ریزم منتظر لحظه ی مقدس که تو را در آغوش بگیرم بوسه ای از

سر عشق به تو تقدیم کنم وبا تمام وجود قلبم وعشقم را به تو هدیه

کنم اری من تورا دوست دارم وعاشقانه تو را می ستایم

عشق شوری در نهاد ما نهاد        جان ما در بوته ی سودا نهاد          

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است:    با دوستان مروت با دشمنان مدارا      

تویی یاری رس فریاد هر کس     به فریاد من فریاد خوان رس      

دلم گرفته از این روزها دلم تنگ است     میان ماورسیدن هزار فرسنگ است        

بر این کبود غریبانه زیستم چون ابر   تمام هستی خود را گریستم چون ابر        

خداوندا شبم را روز گردان      چو روزم بر جهان پیروز گردان             

بیستون کندن فرهاد نه کاری است شگفت.شورشیرین به سرهرکه فتدکوه کن است           

به یاد روی شیرین بیت میگفت     چو آتش تیشه میزد کوه میسفت         

تو از من بی خبر من از تو بی تاب     نمی آید مرایک شب تو در خواب            

پس کدامین شهر زان ها خوش تر است   گفت آن شهری که در وی دلبر است....!          

برج های سر به فلک کشیده و قصرهای باشکوه و معابد شگفت انگیز و                       

خود این سیاره بزرگ و هر آن چه متعلق به آن است همه زایل میگردند

 و هم چون این صحنه نمایش محو میشوند و کوچک ترین اثری باقی                    

نمیگذارند....همه ما از چیزی شبیه اجزای تشکیل دهنده رویا ساخته

شده ایم و عمر کوتاه ما با خواب کامل میگردد....!

پارچه زندگی ما از الیافی ریسیده شده که خوب و بد در آن به هم بافته

شده است....!

و بدین سان ساعت به ساعت رشد میکنیم و سپس ساعت به ساعت

از بین میرویم....خلاصه کلام داستان همین است....!

عشق کور است و عشاق نمیتوانند اعمال سبک سرانه ای را که

مرتکب میشوند تشخیص دهند....!

فردا و فردا و فردا...با گام های کوچک از روزی به روز دیگر به کندی                    

نزدیک میشود...تا به واپسین لحظه از زمان برسد..تمامی روزهای  

گذشته روشنایی را به سبکسران مینماید..تا آنان را به مرگی خشک و

بی روح رهنمون باشد...ای شمع زودگذر خاموش شو..خاموش شو..!

زندگی سایه متحرکی بیش نیست..بازیگر بیچاره ای است که لحظه ای

                                   با قامتی راسخ بر روی صحنه نمایش میخرامد و بعد دیگر سخنی از او

                                  نیست...یا داستانی است که دیوانه ای آن را نقل میکند....پر از خشم و

                                   شور است...ولی دلالت بر هیچ دارد....!

شنیدم که پروانه با شمع گفت:                                                                            

که من عاشقم گر بسوزم رواست

تو را گریه و سوز باری چراست؟                                           

بگفت ای هوادار مسکین من                                                                                                 

برفت انگبین یار شیرین من

چو شیرینی از من به در میرود

چو فرهادم آتش به سر میرود

همی گفت و هر لحظه سیلاب درد

فرو میدویدش به رخسار زرد

 که ای مدعی عشق کار تو نیست

که نه صبر داری نه یارای ایست                                                                        

تو را آتش عشق اگر پر بسوخت

مرا بین که از پای تا سر بسوخت....!                                                                          

گفتی که ز بهر مجلس افروختنی

در عشق چه لفظ هاست اندوختنی! 

ای بی خبر از سوخته و سوختنی 

عشق آمدنی بود نه آموختنی....! 

آدماآدمو تنها میذلرن.  

 عاشق می بری. سردی سردابه ی قلبم,بعد از مدت ها با نگاه تو ذوب شد و فرو ریخت.                                                                                                                            

آیلین! تو مرا نه تنها عاشق,بلکه دیوانه ی خود کردی.من زنده ام,چون تو نفس می کشی .

               من تپیدن قلبم  را به وضوح می شنوم و می دانم که برای تو به پرواز درآمده .

من مرگ را پایان جدایی خود نمی دانم و مرگ است که حلقه ی وصال ما به قدرت لایزالش می شود و

عشق ما در آنجا کامل خواهد شد.

او که عاشق ترین عاشق هاست.              

من روح بی قرارم را به دست تو می سپارم و من بی تو خواهم مرد...!

وجودش سیراب کنی!

آه آیناز! من با چشمای تو عاشق شدم ,چشماتو رو هم نذار و نگاهشو به من هدیه بده!

من دریچه قلبمو به روی تو گشودم ,تویی که گم گشته ی وادی وجودم بودی.تو با اسب خیال

 در وجودم تاختی و به قلبم رسیدی. من مست نام تو و یاد توام و تشنه ی برهوت کویر

عشقتم!

اگه بدونی چه قدر دوستت دارم...!

 کرد و تمام عطش وجودم با محبتت از بین رفت! مرا با خود به دشت نرگس سپید بردی و

گردنبندی از عشق نثار گردنم نمودی. تو بودی که با نامت عاشق می شدم و با یادت شاعر.

بی تو مرده یی متحرکم,مرده..!

آیلین عزیزم!تو را به پاس خلوت شب و سکوت مرگبارش می پرستم و بدان تا هنگامی که

 شقایق عمرم

  پرپر نشده,تو را به واژه ی عشقت در بند بند وجودم در شریان هایم و تک تک سلول هایم 

                                                             جای میدهم.

 . دوستت دارم به وسعت تمامی دل های عاشق. تو عشق و روح و زندگی منی . 

پس بدان

بی توهیچ,بی تو پوچ..!

رهنمود شود به سوی آنچه با تمام وجود آن را می طلبم.

از حصار تنهائیم که بیرون می خزم,سرما تا مغز استخوانم پیش می رود و چنان سردم می شود که گویا

هرگز گرم نخواهم شد.اما باز هم می خواهم به دنبال آن بی نشان تمام شهر غربت را زیر و رو کنم.

با فشار هر قدم بر روی سنگفرشهای کوچه های خالی از عبور صدای فریاد برفها گوشم را پر میکند و ناله

وحشی باد دلم را می لرزاند,راه سخت و سرد است و پر نشیب و من مصمم به یافتن آن گمشده

همچنان می روم....                                      

نمی دانم چه ساعتی از شب است و نمی دانم چقدر از راه را پیموده ام,اما اکنون اینجا آسمان آبی

است,ستاره ها چشمک زنان به چشمان مشتاق من لبخند می زنند و ماه با همان چهره صبور و ثابت

همیشگی ردد پاهای خسته مرا بر روی برفها دنبال می کند و من همچنان می روم.

در گوشه ای از سیاهی شب پرتوی از مهتاب راه باریکی را به سوی افق روشن می کند و من با تمام

وجود به سوی دست نقره فام مهتاب می دوم.                              

اینجا چقدر گرم است و چقدر روشن و روی برفها چه ردد زیبا و درخشانی تا طلوع خورشید کشیده شده

است,,ردد پایی از عشق که مرا تا کلبه نور می برد...!!؟؟ 

_آه!چه متانتی در عشق وجود دارد,که بهشت را مبدل به دوزخ کرده است!

_آه چه شباهتی این چشمه عشق با زیبایی ناپایدار روزهای بهار دارد!

_عشق کور است و عشاق نمی توانند اعمال سبک سرانه ای را که مرتکب می شوند تشخیص دهند! 

_اگر عشق نابینا باشد,عشق,نمی تواند به هدف بزند!

_و اگر عشق نابینا باشد, تاریکی شب بیشترین سازگاری را دارد!

_این چه نیرویی است که عشق مرا تا این حد تقویت می کند و به من قدرت بینایی می بخشد ولی

نمی تواند به نیاز چشمانم پاسخ گوید؟!        

_اگر از عشق سخن می گویی,آهسته سخن گو!

_قلبم را کف دستم خواهم گذاشت تا هر کلاغ و زاغی بر آن نوک بزند!

_آیا می پنداری عشق چیز لطیفی است؟عشق بسیار خشن و گستاخ و پر قیل و قال است و چون خار

می خراشد!

_گوزنی که بخواهد جفت شیر باشد باید در راه عشق بمیرد!

_سرورم,گناه غفلت از خود,معصیتی فراتر از خودشیفتگی است!

_سوگند می خورم,که من عشق می ورزم,و عشق به من آموخته است که شعر بسرایم و ماتمزده

باشم!

###عشق های سوزان دوره کودکی,عشق های محال است..!

 

###باید بین محبت و سختگیری تعادل خوبی برقرار کنیم..!                                                            

###برای خدمت به خدا راه های بسیاری وجود دارد و عشق ما فقط تعداد این راه ها را چند برابر میکند..!                                                                                 

###این رحمت است که انسان بداند چطور با سربلندی و عشق زندگی کند..!                                                                                     

###عشق همچون زندگی از قبل وجود داشته و تا ابد ادامه خواهد یافت..!                                                                                         

###هرگز نباید صریح از عشق حرف زد به خصوص با کسانی که شناخت زیادی از آنها نداریم..!                                                        

###جنگیدن گناه نیست.جنگیدن یک فعل عاشقانه است..!                                                                                                                                    

###جوهره آفرینش مفرد است و این جوهره عشق نام دارد..!                                                                                                                      

###عشق یگانه پل میان جهان نامرئی و جهان مرئی است که همه آدمیان آن را می شناسند..!                                                         

###عشق یگانه زبان موثر برای ترجمه درسهایی است که کیهان هر روز به آدمیان می آموزد..!                                                                                               

###برای رنج نکشیدن,عشق نورزیدن لازم است..!                                                                                                   

###هر چه عشق بورزیم,به معنویت نزدیکتر می شویم..!                                                                                                                                 

###در عشق,بذر رشد ما کاشته شده است..!                                                                                                 

###عشق قانونی ندارد..!                                                                           

 ***عشق نه بزرگ است و نه کوچک,عشق,فقط عشق است..!                          

***تنها وظیفه انسان,عشق ورزیدن است..!                                                              

***زندگی پایدار است..!

***هیچ چیزی فراتر از عشق وجود ندارد..!

***با آنچنان عشقی در قلبت زندگی کن که اگر احیانا اشتباها به جهنم رفتی,خود شخص شیطان تو را

 به بهشت بازگرداند..!

***اگر حقیقتا قصد داری عشق ورزی را بیاموزید,یاد بگیرید که آزاد باشید..!             

***عشق یعنی خدا,و مرگ به معنای آن است که یک قطره از این عشق,به سرچشمه اش بازگردد..!

***هر چه بیشتر به کسی عشق می ورزیم,بیشتر در اسرار آن نفوذ می کنیم..! 

***آنجا که امکان نفرت هست,امکان عشق هم هست,فقط کافی است از میان این دو یکی را انتخاب            

کنیم..!

***لحظه ای که شهامت نشان دادن عشق را داشتیم,میل خود را به زندگی بازمی یابیم..!

***تمنای عشق تجربه ای گدایانه است..!